لرزش دستانت را نشانه می روم

و می خندم با صدای بلند

تا تو

با خجالت سرت را پایین بیندازی

لیلی!

این بهترین راه است

تا بی هیچ ترس و تشویشی

بتوانم

از برق چشم هایت در چشمانم

بخوانم شعر ِ دوست داشتنَ ت را!

«لیلی»

:::

پ.ن:

قوانین علم را بر هم زده ای...

نبودنت وزن دارد؛

تهی.... اما سنگین!!!