حرفاي نگفته، حرفاي نگفتني...؟!
خيلي از وقتايي كه من دارم با تو حرف مي زنم، (چه رو در رو، چه پشت بهت(!)، چه تلفني، چه توي خيال(!)، چه... هرچي)؛ خيلي از حرف هايي كه بايد بگم رو نميگم... بهشون ميگم حرفاي نگفته... خيلي وقتا هم حرفايي هست كه نميشه زد، يا نبايد زد، يا زبان قابليت گفتنشونو نداره، يا شرايط و هزار چيز ديگه نميذاره؛ من بهشون ميگم حرفاي نگفتني...
هميشه يه عالمه از اين حرفا توي دلم مي مونه كه گاهي عزم خودم رو جزم مي كنم كه بيام و بهت بگم... اين حرف مي تونه يه "چه اين لباس بهت مياد" ساده باشه، يا "دلم برات تنگ ميشه" يا "امروز مياي بريم بيرون؟" يا "شماره ي منو از توي گوشيت پاك كن" يا "كجايي؟ چرا گوشيت خاموشه؟" يا... هر چيزي ممكنه باشه.. گاهي اين حرفا اون قدر تو دلم مي مونه كه احساس خفگي مي كنم!! گاهي احساس نااميدي، احساس تنهايي، احساس خستگي، احساس ترس، احساس...
از طرفي، مطمئنم كه يه سري از همين حرفاي نگفته و نگفتني كه تو بايد بهم بزني رو هم نميزني، دقيقا مثل من... و اينا عذابم ميدن...
